Τα Καυτά δάκρυα του Μεγάλου Σαββάτου...

Η Κέρκυρα είναι γνωστή για τις ομορφιές της, τον Άγιο και τις φιλαρμονικές της...

Ωστόσο αν διαβάσεις και αν ψάξεις θα δεις πως παντού γράφουν για τη Μεγάλη Παρασκευή με το Adagio και το Μεγάλο Σάββατο με τον Αμλέτο… Δυο υπέροχα κομμάτια που παίζονται από την Παλαιά Φιλαρμονική… Δεν είναι όμως τα μόνα πένθιμα εμβατήρια που υπάρχουν. Κάθε κομμάτι που ακούγεται τις μέρες αυτές είναι ξεχωριστό…

Κάθε ντόπιος αγαπά όλες τις φιλαρμονικές το ίδιο… Όπως ένας γονιός μπορεί να έχει αδυναμία σε ένα από τα παιδιά του, αλλά μοιράζει την αγάπη του και την καρδιά του σε ίσα κομμάτια για κάθε του παιδί…

Αγαπώ τη μουσική γιατί με μεγάλωσε, με έκανε τον άνθρωπο που είμαι σήμερα… Γιατί έμαθα να ντύνω τις αναμνήσεις μου με νότες και να γεμίζω τη ψυχή μου με ήχους….

Και οι αναμνήσεις μου από το Μεγάλο Σάββατο το πρωί είναι ντυμένες με το Calde Lacrime… Ίσως φταίει το γεγονός πως το σχολείο μου βρισκόταν πάντα πίσω από την Φιλαρμονική Μάντζαρο... Έτσι ξεκινούσε η λιτανεία το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου, η Φιλαρμονική έπαιρνε την θέση της... ''Το αυτί σας στην Φιλαρμονική'', μας έλεγε ο καθηγητής μας… Ο αείμνηστος αρχιμουσικός της, Στέφανος Δολιανίτης, έδινε το σήμα και  η πρώτη νότα έφερνε πάντα σιωπή... Βγαίναμε αργά από το καντούνι της Βουλγάρεως, κόντρα στον Ήλιο, και μπροστά μας απλωνόταν ένα ποτάμι μουσικών μέσα στις μπλε στολές τους με τα γαλανόλευκα λοφία τους να κυματίζουν στο ελαφρύ αεράκι... Η εικόνα αυτή στα μάτια μου έμοιαζε ότι πιο ελληνικό έχω δει ποτέ στη ζωή μου…
Ο κόσμος συμμετείχε σα να τον ακουμπούσε ένα αόρατο χέρι στο άκουσμα της Calde απ΄την Μπλε και από τον ένα στον άλλο απλωνόταν σιωπή… Σιωπή για να πλημμυρίσει η Σπιανάδα με τα Καυτά δάκρυα….

Ένα κομμάτι υπέροχο, μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος…. Όπως τα δάκρυα κυλούν δειλά από την άκρη των ματιών σου, έτσι και το κομμάτι ετούτο ξεκινά και σου φανερώνει αβίαστα τον πόνο και το δράμα της ημέρας. Σιγά σιγά η μπάντα ξεσπά μέσα από τους ήχους που ολοένα δυναμώνουν σε ένα γοερό κλάμα που συντροφεύει τούτη εδώ τη στιγμή τη απώλειας… Και τελικά, όπως στο τέλος κάθε θρήνου, έρχεται η ανακούφιση και η ηρεμία…

Ο Artur Schnabel είπε: ''Τις νότες δεν τις χειρίζομαι καλύτερα από πολλούς μουσικούς. Όσο όμως για τις παύσεις ανάμεσα στις νότες, εκεί βρίσκεται η πραγματική τέχνη.'' Και φαίνεται ο αρχιμουσικός της φιλαρμονικής τούτης, ο μεγάλος δάσκαλος, όπως τον αποκαλούν όσοι τον γνώρισαν, ο Στέφανος Δολιανίτης, το γνώριζε καλά αυτό. Και το Calde Lacrime στο σύνολο του όπως αποδίδεται από τους μουσικούς της φιλαρμονικής είναι η ύψιστη μορφή τέχνης που μπορείς να συναντήσεις, μιας και η θλίψη γεμίζει κάθε κενό, ξεφεύγει και τρυπώνει στη ψυχή σου…

Κάθε Μεγάλο Σάββατο που παρακολουθώ την Μπλε, ως θεατής πλέον, να παίζει αυτό το κομμάτι, είναι λες και ο αρχιμουσικός της δεν έφυγε ποτέ… Σαν ένα σώμα οι μουσικοί με καρδιά το νέο αρχιμουσικό και γιο του αείμνηστου Στέφανου Δολιανίτη, να πορεύονται την ίδια πάντα διαδρομή και η ψυχή της μπάντας δίνει ακόμα το σύνθημα στη Βουλγάρεως και κατευθύνει τους μουσικούς του προς το Φρούριο και εκείνοι βάζουν όλη τους την δύναμη και παίζουν τα Καυτά Δάκρυα για εκείνον…

Ε.Σ.

Ένα θαύμα Μεγάλο Σάββατο πρωί, ώρα εννέα, στη Σπιανάδα...

Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο βρέθηκα να ανακαλύπτω τις υπόλοιπες πόλεις της Ελλάδας και τους ανθρώπους της. Aγάπησα πολλά μέρη που επισκέφτηκα, τίποτα όμως δεν έφτασε ποτέ να συγκριθεί με τον καταγάλανο ουρανό μια ηλιόλουστη μέρα στην Κέρκυρα και τη θέα των σπιτιών του Λιστόν όταν το φως τα χαϊδεύει γλυκά. Είναι τόση η ομορφιά που στέκεσαι χαζεύοντας τα και εύχεσαι να ήσουν ζωγράφος, για να παίξεις με τα χρώματα όπως κάνει η φύση.

Στις φοιτητικές παρέες η συνηθέστερη ερώτηση μετά από μια γνωριμία ήταν:
-Από πού είσαι;
-Από την Κέρκυρα...
-Όμορφο νησί... Καλοκαίρι…Πάσχα…

Όλοι ήξεραν για το Πάσχα είχαν έρθει, είχαν ακούσει, το είχαν κάπου δει.
Και εγώ γέμιζα περηφάνια.
Κάποια στιγμή κάποιος μου είπε ''μπα δεν νομίζω να έρθω ποτέ Πάσχα στην Κέρκυρα, πολυκοσμία και ταλαιπωρία, αν όμως σου έλεγα για να με πείσεις για το αντίθετο να ξεχωρίσεις μια στιγμή από τις μέρες εκείνες, ποια θα ήταν αυτή; ΜΙΑ ΜΟΝΟ.''

Σάστισα…. Ποιο κομμάτι της καρδιάς μου να διαλέξω; Μπορούσα; 
Προς στιγμή δεν είχα απάντηση.
Έκλεισα τα μάτια και σκέφτηκα την Κέρκυρά μου.
Κάθε στιγμή είναι μαγική σκέφτηκα ότι θα πω.
Όμως αντ’ αυτού ξαφνικά είπα με σιγουριά.
...Μεγάλο Σάββατο πρωί, ώρα εννέα, στη Σπιανάδα...
Ο τόπος και η στιγμή που φτάνει κάθε αίσθηση σου στην κορύφωση της.

Θα ανατριχιάσεις από το πρωινό αεράκι που φυσάει από την θάλασσα. Θα δεις την άνοιξη να απλώνεται και να γεμίζει με όμορφα χρώματα τη μεγαλύτερη πλατεία των Βαλκανίων, είναι η εποχή που όλη η Κέρκυρα είναι ένας απέραντος κήπος που ευωδιάζει και σε ζαλίζει με τις μυρωδιές της. Όλες οι αισθήσεις μπλέκονται σε ένα περίεργο γαϊτανάκι και γίνονται ένα, με μοναδικό σκοπό να ενισχύσουν την ακοή σου. Όλα προετοιμάζουν το σώμα σου, το είναι σου, για το υπέροχο που έρχεται. Όταν από μακριά ακουστεί η λιτανεία του επιταφίου που πλησιάζει είσαι πλέον έτοιμος να αφήσεις τους ήχους να κυριεύσουν την ψυχή σου. Το Μέγα Σάββατο είναι μια από τις μέρες εκείνες που λόγω κάποιου θαύματος οι Κερκυραίοι ''περπατάνε'' τον Άγιο τους. Με τις φιλαρμονικές, τα σχολεία, τους προσκόπους, τον κλήρο, όλοι είναι παρόντες. Όπως ήταν πάντα με σεβασμό και μουσική. Γιατί η μουσική εδώ είναι δεύτερη φύση, είναι ζωή!!

Η πλατεία γεμίζει ήχους και παραμένει ακίνητη, εκστατική μπροστά στο θέαμα, η Παλαιά Φιλαρμονική προβάλει τελευταία από το καντούνι της Βουλγάρεως, πολυπληθής και επιβλητική κόντρα στον ήλιο που υψώνεται πάνω από το Παλαιό φρούριο. Έχεις καταλάβει όμως ήδη ότι φθάνει, το έχει προδώσει ο ήχος που προπορεύεται, τρέχει και απλώνεται μέσα από το καντούνι σαν λυγμός και σαν παρηγοριά ταυτόχρονα. Είναι αυτό που ακούγεται, ένα κομμάτι μοναδικό και μελωδικό όσο και η Κέρκυρα. Δραματικό όσο και οι μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας που προηγήθηκαν. Θα το ακούσεις μόνο στην Κέρκυρα και μόνο την ημέρα του Μεγάλου Σαββάτου. Eίναι το Πένθιμο εμβατήριο από τον "Άμλετ" του Faccio. Οι Κερκυραίοι το λένε απλά ο "Αμλέτος".

Όλη μου την ζωή ακούω τον Αμλέτο από μικρό παιδί, κάθε Μεγάλο Σάββατο, και παρά την όποια πολυκοσμία, ταλαιπωρία, το συναίσθημα είναι πάντα το ίδιο, όπως εκείνη την πρώτη φορά που το θυμάμαι. Ο ήχος του Αμλέτο διαπερνά χωρίς δισταγμό ολόκληρη την ύπαρξή σου και ο ρυθμός του συντονίζεται με την καρδιά σου σε τέτοιο βαθμό που την νιώθεις έτοιμη να σπάσει. Ό,τι και να συμβαίνει τριγύρω το απομονώνεις, το απομακρύνεις. Είναι η στιγμή που λαμβάνει χώρα ένα προσωπικό θαύμα, υπάρχεις μόνο εσύ, ο Αμλέτος και ο Άγιος.

Ο Άμλετ που διαπλέει αιώνες τώρα στο χάος βρίσκει ξαφνικά την αλήθεια του στο φως του κερκυραϊκού ήλιου... Και η απάντηση στο δύσκολο ερώτημα να ζει κανείς ή να μην ζει;
Βρίσκει απάντηση...Να ζει...
...Να ζει μια μέρα σαν αυτή του Μεγάλου Σαββάτου να λούζεται στο φως του ανοιξιάτικου ήλιου, να μυρίζει την πασχαλιά και να ακούει την Παλαιά να παίζει ξανά και ξανά τον Αμλέτο.

Θα έρθω μου είπε...θέλω να ζήσω το θαύμα...

Χαμογέλασα...και μουρμούρισα τον Αμλέτο!

Ε.Σ.